Bettie Serveert

Ik was in een zwembad. Iemand als Amarens was daar en vertelde dat ze uitging met miljonairs en loverboys. Dat was leuk en je kreeg er 500 euro voor. Of dat niet iets was voor mij. Ik zei dat ik erover zou denken, maar legde uit dat ik bij dingen vaak lang nadacht. 

Toen was ik in een kerk (met Hieke, oa). Beetje type Oude Kerk (in Amsterdam). Na een aantal rondjes (er waren twee trappen die rond het orgel wentelden) en buitenom kon je weer terug. Althans buitenom het orgel, binnen de kerk. In mijn laatste rondje was er ineens een man bij de balustrade. Hij hield een speech en gaf me de Yanay-ring, die jaarlijks werd uitgedeeld aan veelbelovend talent. Ik mocht kiezen uit een groen, gele of oranje zegel en koos de oranje, die op de gouden ring op mijn vinger werd geschoven. Blij maar verward vertelde ik het aan iedereen. Ik had nog nooit van die ring gehoord. Toen bedacht ik dat ik vorig jaar langs de Bosbaan (wederom Amsterdam) in de auto ineens rechts was afgeslagen omdat er een bordje “…” Stond (a la Dachau-monument). Daar had ik de winnaar van vorig jaar gezien en de winnaar van het jaar ervoor, in een soort kleine expo over de prijs.

Ik mocht een stuk erover schrijven voor het Parool en voor inspiratie copy-pastete ik het verhaaltje (grootte 69 woorden) van vorig jaar, geschreven door Kees … Hij had het over trappen die die zeker voor een vrouw een proef waren om te beklimmen om op de berg van de kerk te komen. Dit haalde ik eruit voor mijn stukje.

Onderdeel van de prijs was dat je een optreden mocht voorbereiden met een artiest. In mijn geval Carol van Dyk. Ze zat in een rode VW Golf en we bespraken de plannen, dat ging goed. Ze was wel wat neurotisch met dingen als stagetape. We konden oefenen in een tijdelijk onderkomen in wat leek op de Merenwijk, en Carol zei “Da’s handig, dan hoeven we niet op en neer, laten we wat spullen halen uit de Bettie Serveert studio. Ik zei dat we ook wel spullen konden lenen, maar dat vond Carol geen goed idee. De studio was in New York. Ik vroeg wie er mee zou spelen en we zochten een drummer. Carol wist wel iemand en ging rondvragen. Toen ik zei dat ik een hele goeie drummer kende reageerde ze lauw. Ik twijfelde lang en overlegde met Hieke of ik Jurjen zou opbellen maar deed het uiteindelijk wel geloof ik.

Er was ook nog een ouder iemand (38) in de gang waar we stonden. Hij had het over een liedje met het woord “wonderless”. Ik dacht en zei dat ik het Paul Simon zo hoorde zeggen, maar niet wist of en welk lied. Toen had hij het ineens: het was het liedje wonderless dat nu in de charts stond of in elk geval nieuw was (genre tussen Maroon 5 en John Mayor). Hij was erg blij dat hij toch op de hoogte was van die muziek. Ik vond het ergens jammer dat ik er nog nooit van gehoord had (ook al hou ik niet van John Legend)

Context (voor de sceptici en alu-hoedjes):

Ik dacht gisteren aan Bettie Serveert toen ik achter mijn bed de dustbunnies wegswifferde.
En ik was gisteren met Hieke bij een talentenbandjeswedstrijd in het Acta.

Advertenties

Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: