Archive | november 2011

Het weer en televisie

“Lekker weertje, he?” Over het weer kun je met iedereen bomen. Dat is heel handig als je niks te zeggen hebt, maar het wel beleefd / gewenst is om wat te zeggen. Want het weer is waar iedereen een mening over heeft, ook mensen met wie je verder (nog) niets gemeen hebt.

Er zijn ook andere toevluchtsonderwerpen. Files of de NS. Hierbij deel je alle mensen (de doelgroep van het weer) in tweeën: de filerijder en de treinreiziger. En dat levert gesprekstarters als: “Wat was er nou aan de hand op de A4?” of “Weet je wat ik vandaag had met mijn ov-chipkaart…”. Deze onderwerpen zijn iets minder safe dan het weer omdat je bij onbekenden niet weet of ze auto- of treinreiziger zijn en omdat discussies over het (openbaar) vervoer in felle debatten kunnen uitmonden.

Wat is nou een safe onderwerp, niet zo afgezaagd als het weer, waarbij je mensen wijs kunt maken dat je echt iets met ze gemeen hebt, zonder dat dat zo is? Mijn antwoord is: kindertelevisieseries. Gesprekken tussen mensen van mijn leeftijd (rond de 30) die elkaar niet kennen maar wel gezellig willen doen ontaarden vroeg of laat in kindertelevisiediscussies. Je kunt er veel kanten mee uit: VPRO, de BRT, Telekids. Iedereen kan graven in zijn geheugen, want gelukkig keek iedereen vroeger televisie. “Hoe ging het liedje van de Troetelbeertjes ook alweer?” “Oooohja, de Troetelbeertjes. En dan had je ook de Gummiebeertjes”. Het kinderlijk enthousiasme van weleer komt bovendrijven terwijl de dertigers weer kinderen worden die ruziën om de afstandsbediening.

Het gesprek kan vervolgens twee kanten op: een serieuze bespiegeling over wat op welke zender was, wie waar niet naar mocht kijken en een kruisverhoor van de ene aanwezige die pas op zijn twaalfde televisie mocht kijken en tot dan toe een en ander beteuterd heeft aangehoord.

De andere mogelijkheid is dat men door elkaar heen en samen liedjes van Smurfen, Freggles, Snorkels, Seabert, Boes Boes en allerlei aanverwante eightiesfauna gaat bléren.

In beide gevallen een prima recept tot verbroedering: na de televisieseriediscussie zal de groep, die niets gemeen had behalve leeftijd, hechter uit elkaar gaan. Alsof men iets deelt. En dat is ook zo.

Net zoals willekeurige mensen het weer gemeen hebben en willekeurige treinreizigers de trein delen willekeurige Nederlandse mensen hun kindertelevisiegeschiedenis met al hun leeftijdgenoten. Het is ideaal om een moeilijk feestje te redden, of zing op de vrijdagmiddagborrel om 9 uur het liedje van Vrouwtje Theelepel: succes gegarandeerd. Het gaat om de jeugdige glinstering in de ogen van een 30-jarige die terugdenkt aan de zondagochtend, waarop hij zonder papa en mama naar de VPRO mocht kijken. De nostalgie van kindertelevisie komt doordat het voor kinderen als hun eerste glimp vrijheid voelde. Een fantasiewereld waarin ze op mooie momenten konden ontsnappen. En die ze met honderdduizenden andere kinderen delen…

Advertenties

Filmpje in de kerk

Voor het London Calling-festival gaven de bandjes Netherlands en Will and the People een akoestisch optreden in de Waalse Kerk op de wallen. Ik was erbij met Coen!

Duurzaam filmpje

Met de fotowedstrijd van Amsterdam West heb ik een Flip filmcamera gewonnen! Zojuist heb ik daar mijn eerste, leerzame filmpje op gemaakt:

Het filmpje was mijn inzending voor My Style, een testpanel voor duurzame producten. Daar vind je productreviews van mijzelf en anderen.

Vurrukkulluk

Een poster vol naakte mensen die lezen. De straten en de bibliotheken hangen er dezer dagen vol mee. Het onderwerp van de poster is Het leven is vurrukkulluk. Dat fantastisch coming of ageboek van Remco Campert is op grote schaal heruitgegeven om het lezen te bevorderen. Maar heruitgave van juist dat boek is een teken van de vertrutting waar Nederland nu in rondspartelt.

Zo’n poster bij het nieuwste album van Rihanna had niet gekund. Alleen de, literaire, verwijzing naar de onbezorgd rebelse jaren ’60 maakt dat we deze poster
toleren. En hetzelfde geldt voor de inhoud: vrijgevochten proza doet geen stof meer opwaaien voor de jeugd van nu, voor wie het lijstboeken zijn, verplicht gesteld door hopeloos ouderwetse leraren op sandalen.

Volijk rondhangen in het Vondelpark wordt eigenlijk alleen nog door toeristen gedaan. Toeristen die onze oude idealen kopieren, zonder te zien dat we ze zelf hebben ingeleverd. Ja, bij mooi weer wordt er massaal gebarbecued, maar het rebelse is weg. Het Vondelpark staat vol met afvalbakken om onze rotzooi te recyclen. In plaats van bloemen vlechten lurken we onze gekoelde rosé van de Gall en Gall (met schroefdop, handig) in een uniforme colonne van tam vermaak. Geen naakt of tenminste topless mens te bekennen, zelfs niet op de heetste dag.

Het lijkt wel een terugkeer naar de jaren ’50. Er is zoveel ontdekt dat de mens van nu niet meer hoeft te ontdekken en genoegen neemt met de paden die de generatie voor hem gebaand heeft.

Geen reden je bloot te geven als je het naakt van vroeger kunt hergebruiken. Zolang we Remco Campert blijven hergebruiken blijft het heden verre van stout.